Gisteren was het zover, de uitreiking van de 3FM-awards in Paradiso. Marco stond genomineerd voor 3 awards. Optreden zou hij niet, maar hij zou er in elk geval wel aanwezig zijn. Reden genoeg voor ons om ernaar toe te gaan. Het kriebelde al dagen. De laatste keer dat we hem gezien hebben was op de fanclubdag in november, dus Marco-mientjes konden we wel weer gebruiken.
9.40u vertrokken we dan ook met de trein richting Amsterdam, waar we om 12.20u aankwamen. Een heerlijke zon en een drukke binnenstad verwelkomde ons. We hebben wat rondgelopen. Veel te leuke kleren gezien, die we niet konden kopen. (Het zou immers niet zo praktisch zijn om bepakt en bezakt bij Paradiso aan te komen.)
Uiteindelijk kwamen we ook te voet bij Paradiso aan, wat overigens best een eindje lopen is. Er stonden al aardig wat mensen rond 14.30u, 15.30u zouden de deuren opengaan. De artiesteningang is naast het pand en goed bereikbaar. We hebben ons dan ook niet in de wachtrij gesetteld, maar mooi bij de artiesteningang. Vele artiesten passeerden, maar ons wachten was slechts op één iemand. Het duurde en duurde, ik kreeg sterk de indruk dat Marco al binnen was, totdat ik zag hoe een krullenkoppie zich door de menigte begaf. Het was 'm, kon niet missen! Snelle begroeting, snelle knipoog, kneep in z'n arm, dag kon niet meer stuk! We kregen allebei een gevoel over ons heen van; dit gaat straks goedkomen. Wij staan hier weer zodra hij naar buiten komt! Maar dan komt ook de lichte paniek; Wanneer komt hij naar buiten? Als het afgelopen is? Als hij zijn awards gekregen heeft? Hoelaat? Verlaat hij het pand ook via deze deur? Stress allom, maar oh zo'n heerlijk gevoel. We waren bijna op het punt om te besluiten helemaal niet meer naar binnen te gaan, maar gewoon te wachten totdat hij weer naar buiten kwam....Op dat moment kwam er echter een volgend krullekoppie door de menigte geraasd, eentje met beduidend langere krullen dan Marco,een beetje een reddende engel.....Nathalie! Toen ik haar zag, wist ik, NU komt het goed. Op dat moment wist Nathalie, volgens mij, überhaupt nog niet of iets goed zou komen, want het verkeer, files, parkeerplaatsen en het niet kunnen achtervolgen van Marco's auto had toch zo te zien de nodige stress veroorzaakt. Toch wilde ze ons best hel stiekem even verklappen wanneer Marco het pand weer zou verlaten (Toppie!)
We konden dus met een gerust hart naar binnen, mits de deuren zich om half 4 geopend hadden, maar dat gebeurde niet. Alsof er niks aan de hand was bleef iedereen wachten en om half 5 mochten we dan eindelijk wel naar binnen. Within Temptation, Krezip, Ilse de Lange, Van Velzen en diverse anderen traden op en tussendoor werden de nodige awards uitgereikt. Waaronder;
En daar kwamen we dan ook voor! 2 stuks mocht Marco meenemen. De één voor beste single, de ander voor beste live-act.
Zodra Marco de tweede award in ontvangst genomen had, was het voor ons tijd om naar buiten te gaan. En nog geen 2 minuten later was Marco er ook.
Hij moest nog even een kort interview doen en daarna was Nathalie bereid hem erop te attenderen dat wij ook alweer buiten stonden. Aangezien alles behoorlijk was uitgelopen en hij dringend weg moest had hij geen tijd voor ons........
GEINTJE!
Kom maar, werd geroepen. We moesten een aardige klim maken om bij hem te komen en ondanks dat Mieke en ik allebei nooit de schoonheidsprijs voor gymnastiek hebben gekregen, was dit wel een prijs waard geweest. Met de snelheid en souplesse, waamee wij in één keer via een flight-case, anderhalve meter hoger, door een reling heen waren, deden we menige turnster toch even een kunstje voor. We konden Marco even feliciteren met zijn gewonnen awards en Nathalie ( alweer Nathalie) was zo lief foto's te maken. En dit was het resultaat, dat vannacht om 00.52u (Nathalie, slaap jij eigenlijk ook nog wel eens?) in mijn mailbox zat.
Vervolgens moest Marco ook weer heel snel naar zijn volgende afspraak. Vanwege de drukte in Amsterdam kon hij niet gewoon over straat en werd hij met een taxi naar zijn auto gebracht. En om hem uit te kunnen zwaaien hebben we met dezelfde snelheid de hindernisbaan weer genomen.
Nog even een praatje met Nathalie gemaakt en haar uiteraard bedankt. Zonder haar was de foto waarschijnlijk door alle drukte niet gelukt.
En omdat ik wist dat er bij thuiskomst nog een verrassing in mijn schoenen zou zitten, hebben we een taxi richting het station genomen ipv te lopen.
Eerst nog even voor de innerlijk mens gezorgd
en vervolgens om 19.40u in de trein, richting huis. Dankzij de geweldige firma die zich NS noemt, waren we na een botsing op ons traject, haperende signaleringen en 6x overstappen om 23.25u thuis.
De suprise in mijn beide schoenen waren deze;
Ondanks het feit dat ze branden als hel, krijgen ze de smile niet van mijn gezicht. Het was het waard, dubbel en dwars. Dit gaan we wat mij betreft heel snel weer doen, heel snel!
Misschien wel met andere schoenen
Marco en Nathalie BEDANKT!
En din, bedankt, voor een heel gezellie dagje! | 
